Qytet i vogël, Bethlehem
Qytet i vogël, Bethlehem,
Sa shumë i heshtur je!
Yje të qetë ndriçojnë nga qiejt
Mbi ty gjersa ti fle.
Në rrug’t e tua të err’ta
Një dritë e re u gdhi,
Se Shpresa e gjithë njerëzve
Ka lindur sot tek ti.
O yje të mëngjesit
T’këndojmë me ju dhe ne.
Lavdi në qiell atij që sjell
Pajtim gjithë njerëzve.
U lind nga një virgj’reshë
K’të natë Zoti vet.
Me çfar’ habi këtë çudi
E v’renin engjëjt krejt.
Ashtu si erdhi qetas ai
Atë natë në Bethlehem,
Dhe kjo dhuratë që zbret nga lart
Tek zemrat tona vjen.
Askush nuk e dëgjon dot,
Por në k’të botë plot faj
Fajtorët i pranon tani
Që kthehen prapë tek ai.
O djalë i shenjtë, o djalë hyjnor,
Zbrit poshtë në vatrën tonë.
Çdo faj dëbo, çdo gjë ndrysho,
Që t’rrosh tek ne gjithmonë.
Me g’zim at’ lajm dëgjuam,
Që engjëjt na kanë sjellë.
Na u zbulo, tek ne bano,
O Zot Emanuel!.
Sa e thellë është dashuria
Sa e thellë është dashuria
Që Jezusi na tregon.
Si një oqean i shtrirë
Dhe i gjerë, më mbulon.
Rreth e rrotull, brenda, jashtë,
Nga çdo anë kjo dashuri
Mua më mban, më mbron, dhe lart në
Qiell më çon, o Zot, tek ti.
Për k’të dashuri të Zotit
Në çdo vend unë do t’tregoj.
Nga lasht’sia nuk ndryshohet
Dhe askurrë nuk do t’mbarojë
Me k’të dashuri Jezusi
Na përkrah në v’shtirësi,
Duke ndërmjetsuar me lutje
Për të dashurit e tij.
Dashuri mbi dashuri ësht’
Kjo e vyera dashuri;
Ësht’ një oqean bekimesh,
Dhe një skel’ ku gjej qet’si.
Po, kjo dashuri e thellë
Ësht’ për mua një qiell mbi qiej.
Në lavdi do t’më përcjellë
Se tek ti ajo më ngre.
Sa i madh qe je
O zot im Kur ne gjithe hutine time
I konsideroje gjithe punet qe ke ber
Yjet I shoh Degjoje bubullimen
Fuqine tende te dhene ne univers.
Ref
At’ here shpirti T’kendon shpetimi im
O perendi, sa I madh qe je
At’ here shpirti T’kendon shpetimi im
Sa I madh qe je, Sa I madh qe je.
Dhe kur mendoje Birin e tij nuk kurseu
Qe te vdes e dergoi Cka tjeter mund te beje
Dhe ne kryq Barren time e mbarti
Gjakun derdhi, mekatin ma mori.
Tek kryqi i Jezusit
Tek kryqi i Jezusit
E zgjodha vendin tim,
Nën hijen e një të madhit shkëmb
Që mbron nga çdo mjerim;
Porsi strehim në shkretëtirë,
Ku unë mund të pushoj;
Në pisk të vapës Zoti im
Më bëri një mburojë.
O strehë aq e shtrenjtë,
Shpeshherë e provuar!
O vend ku dashuria
Me të drejtën u takua.
Ashtu si e pa Jakovi
Në ëndërr në Bethel,
Për mua ësht’ kryqi yt porsi
Një shkallë që çon në qiell.
Përtej, në anën tjetër
Të kryqit ësht’ një gropë
E gjerë dhe e thellë,
Një humnerë me terr të plotë.
Por kryqi me dy krah të zgjatur,
Si rojtar qëndron;
E nga varri i përjetëshëm
Të na shpëtojë kërkon.
Mbi kryqin e Jezusit
Unë ndonjëherë shikoj
Me sy të zemrës at’ njeri
Që aq për mua pësoi.
Nga zemra e zhuritur
E pranoj unë, duke qarë,
Dashurinë e tij t’shpërblyeshme
Për mua, një mëkatar.
Në fresk të hijes së kryqit,
Sa dua, o Zot, të rri.
S’më duhet asnjë tjetër dritë,
Veç kjo që vjen nga ti.
Shkëlqimin e k’saj bote unë
S’e mbaj më si fitim;
Mëkati im për mua ësht’ turp,
Në kryq ësht’ lavdi im!